Bezorgde Amsterdammers on the Nashville Declaration

Back in 2017, U.S. Evangelicals drafted a 14-point statement of beliefs on sexuality. The document rejects the acceptance of LGBTIQ sexuality, condemning it as sinful, not according to “nature”, and as something that can, and ought to, be cured. This statement has been recently translated and released in the Netherlands, where it has acquired a few hundred signatures, mainly by prominent far-right religious leaders, including the head of the Reformed Church Party (SGP), which holds three seats in Parliament. Some Protestant Churches have responded by raising the rainbow flag, and the Public Prosecutor is currently investigating possible sanctions against this homophobic, transphobic, and misogynistic text.

Beyond the necessary condemnation of such regressive views — and the hatred and harm they encourage towards those marginalized on lines of sexuality and gender — Bezorgde Amsterdammers calls attention to the wider political context of a rising far right. As we noted in October, when Jordan Peterson was invited to uncritically promote his views at the UvA, we are seeing a gathering confidence among the far right in using ‘free speech’ arguments as a means sidelining groups of people, like transgenders, who are seeing yearly increases in deaths from hate crimes.  These are world trends. In Hungary, Orban’s ethno-nationalist government has used similar biological essentialism in effectively purging gender studies from universities. At the start of this month, Bolsonaro and his LGTBIQ intolerant fascism, came to power in Brazil.

The global tendencies of the far right find their closest equivalents not so much in the  signatories of the Nashville Declaration, but in the PVV and FVD. Unlike the SGP, both these parties poll in double-digit figures and consistently use their larger platforms  to mobilize around a politics of resentment towards minority groups. Often mislabeled as “populists” (a depoliticised term that does not clarify social phenomena as much as it normalizes it), these far right parties  are generally known for promoting Islamophobia, a rising racism that gets further traction in the media. As with their other forms of racism, far right figures try to paint Islamophobia as either a cultural or religious phenomenon that has nothing to do with racialised groups of people. However, the Islamophobic agenda of these groups is once more confirmed in the relative silence with which they responded to the SGP’s decision to back this hate declaration. When it comes to far-right forces of Islamist fundamentalism, the PVV and FVD are  first in line to deploy “homonationalism,” a discourse in which “the secular West” is seen as a sanctuary for LGBTIQ, in contrast to “de Islam,” which represents barbarism. Unsurpringly, we heard no passionate defense of LGBTIQ rights when the threat comes from the white, Christian far-right. The chauvinist hypocrisy is also obvious in their “femonationalism,” where feminism is framed the the false choice of siding with the racist, nationalist far right in defense of a barbaric Islam that wants to turn conquer Europe and oppress women. As with “homonationalism” the far right does nothing to advance the cause of the marginalized groups whose struggles they misuse for a fear-driven strategy divide and conquer.

Our destinies are linked. No one is free — no one is safe — until all are free, all are safe, and all our rights and dignities are secured and realized.  Solidarity is based on looking at the material realities upon which we rely. The discrimination of the Nashville Declaration, and the silent acceptance it garnered among FVD and PVV show us once more that LGBTIQ discrimination, like sexism and racism, unites those who should be divided, and divides those who should be united. As long as the far right continues gaining ground in the Netherlands, Bezorgde Amsterdammers will continue the long and necessary, but nonetheless urgent, struggle to unite the various parts of the fragmented progressive movement into a coherent, unified fightback.

Racist gevonden! Protest tijdens debat tussen Halsema en Baudet

Actie tijdens het debat in de Stadsschouwburg tussen Groenlinks-politica Halsema en FvD-voorman Baudet. Door de onderstaande flyer voor de bijeenkomst uit te delen, voerden we actie tegen het slecht verhulde racisme van Baudet. Met haar eerdere uitspraken in een Volkskrant interview bagatelliseert thans burgemeester Halsema de opkomst van extreemrechts, de normalisering van racisme in Nederland en het bruine gedachtegoed van Forum voor Democratie.

1. Open brief: ‘Room for Discussion, zet een extra gast naast Jordan Peterson’

Samen met UvA-medewerkers en studentenorganisaties stelden wij een open brief op aan de organisatoren van het interview met het verzoek om er een daadwerkelijke ‘room for discussion’ van te maken. Als je Petersons onwetenschappelijke ideeën over oa. gender, klimaat en een ‘cultuurmarxistisch’ complot een podium geeft, dan wel met een weerwoord vanuit de academische gemeenschap.

Dit is de brief die we hierover schreven:

Het symptoom van een maatschappijcrisis

Jordan B. Peterson op onze UvA


Wij, studenten en medewerkers van de Universiteit van Amsterdam, doen een beroep op Room for Discussion (RfD) om de opzet van hun aanstaande interview met de Canadese psycholoog Jordan B. Peterson aan te passen. De uitnodiging van Peterson is ongeloofwaardig en botst met RfD’s zelfverklaarde missie, namelijk: het overbruggen van de kloof tussen de academische wereld en het grote publiek door een ‘journalistieke, wetenschappelijk gegronde benadering te hanteren’. Als Peterson al een platform krijgt op onze universiteit, moet hij op zijn minst worden vergezeld door een deskundige gesprekspartner. Wij helpen RfD graag bij het zoeken van een geschikte kandidaat.

In 2016 groeide Jordan B. Petersons roem naar ongekende hoogte. Niet baanbrekend onderzoek, maar Petersons verzet tegen een wetswijziging ligt ten grondslag aan zijn huidige faam. De professor sprak zich in 2016 uit tegen een wijziging in het Canadese Wetboek van Strafrecht en de Canadese mensenrechtenwetgeving. Het amendement, dat bekend staat als Bill C-16, voegde discriminatie op basis van genderidentiteit toe aan vormen van discriminatie die reeds waren opgenomen in de Canadese mensenrechtenwetgeving. Peterson baseerde zijn vijandige standpunt op een fundamentele misinterpretatie van de wetswijziging: hij beschouwde Bill C-16 onterecht als een inperking op zijn vrijheid van meningsuiting. Peterson beweerde dat het amendement hem dwong om trans en genderqueer studenten bij hun gewenste persoonlijk voornaamwoord te noemen, iets wat hij stelselmatig weigerde te doen.

Net als veel ander nepnieuws, verspreidde Petersons mislezing van Bill C-16 zich als lopend vuurtje op social media. Vooral door video’s op YouTube groeide de Canadees uit tot een wereldwijde internetpersoonlijkheid. Erg populair werden videocompilaties waarin de professor door verontwaardigde studenten wordt geconfronteerd: het aantal views van deze video’s loopt in de miljoenen. In deze compilaties worden veelal trans en genderqueer studenten, ontzet over de ongeïnformeerde, militante afwijzing van de antidiscriminatiewet, weggezet als ‘redeloos’ en ‘emotioneel’, terwijl Peterson op het voetstuk van de ‘academische, rationele geest’ wordt geplaatst.

Rechtse media zagen al gauw brood in Peterson en gaven hem een podium om over zijn algemene kijk op de moderne maatschappij te praten. Zijn conservatieve, patriarchale, antifeministische, ‘politiek incorrecte’ uitspraken werden met veel enthousiasme ontvangen door een snel groeiende schare bewonderaars. Deze Peterson-fans vormen een breed en los verband van rechts-conservatieve, ‘politiek-incorrecte’, overwegend witte, in de maatschappij teleurgestelde jongemannen. Zijn grote aantal volgers levert Peterson zowel academische legitimiteit als financiële gewin op; alleen al via crowdfunding verdient de professor maandelijks $80.000.

Het is zorgwekkend dat Peterson academische legitimiteit kan ontlenen aan zijn status als internetpersoonlijkheid. Peterson verspreidt talloze opvattingen die zowel stuitende voorbeelden van pseudowetenschap als ronduit schadelijk zijn: van samenzweringstheorieën over ‘postmoderne neomarxisten’ die universiteiten ‘infiltreren’ tot ontkenning van klimaatverandering. Peterson toont consequent aan geen flauw benul te hebben van kwesties die buiten zijn eigen vakgebied liggen. Maar zelfs binnen zijn eigen expertise, dat van de klinische psychologie, is de professor niet serieus te nemen. Zo bedient hij zich geregeld van absurde, essentialistische, seksistische uitspraken over de menselijke natuur. Illustratief zijn Petersons opvattingen over ‘gedwongen monogamie’ (enforced monogamy), ‘het sociaal stimuleren en cultureel inprenten van monogame relaties’. Volgens de Canadees is monogamie de ideale remedie om geweld van mannen tegen vrouwen te bestrijden – alsof huiselijk geweld binnen een monogaam huwelijk nooit bestaan heeft.

Waarom zou een gerenommeerd wetenschappelijk instituut als de UvA, dat op het gebied van onderzoek naar klimaatverandering een reputatie hoog heeft te houden, een prominent platform bieden aan een beruchte klimaatontkenner, die zijn bekendheid volledig ontleent aan een rechts-conservatieve ideologie in plaats van aan integere wetenschapsbeoefening?

Voor mensen bij wie fundamentele academische normen en waarden hoog in het vaandel staan, is het volgende glashelder: RfD heeft Peterson eenvoudigweg uitgenodigd omdat hij populair en ‘omstreden’ is, niet vanwege zijn deskundigheid. Deze uitnodiging schaadt de wetenschappelijke standaard waaraan wij in onze dagelijkse, academische praktijk proberen te voldoen. De komst van Peterson is puur entertainment en allesbehalve onschuldig. Het is entertainment dat naadloos past in een hedendaagse, internationale dynamiek waarin wetenschap en deskundigheid worden gerelativeerd als ‘slechts een mening’. Wat ervoor doorgaat als ‘feit’ hangt tegenwoordig steeds meer af van de luidruchtigheid en het populisme waarmee het ‘feit’ gepresenteerd wordt. In tijden van alternatieve feiten (alt facts) hebben rigoureuze geleerdheid en kritisch denken, kernwaarden van de universiteit, aan hernieuwd belang gewonnen. Deze waarden dienen te worden gekoesterd, niet ondermijnd.

Daar waar RfD het evenement rondom Peterson ‘A Society in Crisis’ heeft genoemd, denken wij dat het gepaster is om te spreken van een systeemcrisis. Zo is het dit najaar tien jaar geleden sinds de economische crisis begon en het einde ervan is nog steeds niet in zicht. Mensen uit de arbeidersklasse betalen noodgedwongen de rekening voor de banken en multinationals. Geopolitieke spanningen nemen toe en heersende elites reageren apathisch op de op hol geslagen klimaatverandering. Wij zien Peterson - met zijn onwetenschappelijke benadering, zijn zelfverrijking en zijn op controverses gebouwde sterrenstatus – als een symptoom van deze crisis, niet als het antwoord erop.

Wij zouden daarom graag zien dat een extra gast wordt uitgenodigd voor het ‘Society in Crisis’-event, om tegenwicht te bieden aan Petersons conservatieve, patriarchale, antifeministische, anti-klimaatwetenschappelijke, ‘politiek incorrecte’ wereldbeschouwing. Alleen zo zou een echt, kritisch debat kunnen plaatsvinden. Aangezien Peterson meermaals heeft aangegeven het debat niet te schuwen, nemen wij aan dat hiervoor ruimte gemaakt kan worden.

De open brief is een initiatief van het netwerk Bezorgde Amsterdammers dat zich zorgen maakt over de opkomst van extreem-rechts en normalisering van zijn gedachtegoed.


Staff (78) and student organisations (11)

Dr. Donya Alinejad

Dr. Miriyam Aouragh

PhD Josien Arts

Dr. Rowan Arundel

Dr. Sruti Bala

PhD Selçuk Balamir

Dr. Marija Bartl

Prof. Dr. Niko Besnier

Esther de Boer, Student Assistent

Dr. Sarah Bracke

PhD Laura Burgers

Dr. Liberty Chee

PhD Marci Cottingham

PhD Robert J. Davidson

Dr. Ursula Daxecker

Sherilyn Deen, Junior Lecturer Sociology at UvA

PhD Daniel DeRock

Dr. Jeff Diamanti

PhD Clément Dréano

Drs. Brian Droop

Leonie Dronkert, Junior Researcher at VUmc

PhD Mirjam Fischer

Dr. Joyce Goggin

Dr. Erella Grassiani

Dr. Julian Gruin

Dr. Lucy Hall, lecturer

PhD Eline Hansen

Dr. Joke Hermes

PhD Bram Hogendoorn

PhD Roos Hopman

PhD Peyman Jafari

PhD Mirthe Jiwa

PhD Mariska Jung

Dr. Artemy Kalinovsky

Prof. dr. ir. Jeroen de Kloet

Dr. Javier Koole

Yoren Lausberg, Jr Docent at the Sociology Dept.

PhD Justine Laurent

PhD Candida Leone

Dr. Mieke Lopes Cardozo

Prof. Dr. Chantal Mak

Dr. Eef Masson

Dr Vivienne Matthies-Boon

Prof. dr. Amade M’charek

Dr. Julie McBrien

Dr. Esther Miedema

PhD Peter Miller

Eva Mos, Junior Lecturer Sociology at UvA

PhD Gabriel Otero

Dr. Merijn Oudenampsen

Dr. Toni Pape

Prof. dr. Esther Peeren

  1. Jasper van de Pol

PhD Phie van Rompu

Dr. Enzo Rossi

David Rypel

PhD Inez Blanca van der Scheer

PhD Heleen Schols

Dr. Patricia Schor

Dr. Itamar Shachar

PhD Fenna Smits

Dr. Rachel Spronk

Dr. Abbey Steele

Dr. Stephanie Steinmetz

Dr. Luisa Steur

PhD Dragana Stojmenovska

Dino Suhonic

Dr. Jan Teurlings

PhD Marina Tulin

PhD Diliara Valeeva

Prof. dr. Olav Velthuis

Noa Visser, teaching assistent

PhD Laura Vonk

Dr. Julienne Weegels

PhD Natalie Welfens

Prof. Dr. Saskia E. Wieringa  

PhD Lisanne Wichgers

Dr. Timothy Yaczo

Studentengroepen

Amsterdam United

ASVA studentenunie

Diversity Forum

Humanities Rally

ISSO

NU!

ReThink

Red UvA

ROOD Amsterdam, jong in de SP

Sophie Visser – lid Student Disability Platform

Susanne Salari – lid Student Disability Platform

Sociologisch Mokum

University of Colour

2A. Pamflet: twaalf bezwaren tegen Jordan Peterson

Rond de bijeenkomst verspreidden we deze flyer met 12 bezwaren tegen Jordan Peterson – een knipoog naar zijn eigen zelfhulpboek ‘12 rules for life’. Hiermee toonden we aan hoe zijn ideeën niet alleen haatdragend zijn, maar hiernaast ook onwetenschappelijk en gericht op het bestendigen van een kapitalistische status-quo die verdeel-en-heers, onderdrukking en klimaatontkenning gebruiken om de winsten voor multinationals te vergroten.

Lees verder 2A. Pamflet: twaalf bezwaren tegen Jordan Peterson

2B. Reactie Room for Discussion & ons antwoord

Room for Discussion weigerde in te gaan op ons verzoek en publiceerde deze reactie (bron):

Dear all,

We are in essence a platform for the exploration of all kinds of ideas, issues and diverse viewpoints. We understand that members of our audience sometimes disapprove of our guests, including our most recent one – Jordan Peterson. Nevertheless, our invitations should never be considered as an endorsement of their respective views, nor do we pay our guests any fees for attending the interviews. 

Prof. Peterson has recently been involved in much of the discussion around key issues of our time: issues related to society, justice, equality and identity. Not only have his ideas been influential in this day and age; but his rise to fame - in our eyes - in and of itself represents the conflicts that exist within our society. We don’t want to ignore these developments, but instead address them by entering into critical discussion with Prof. Peterson.

We understand that many of you are very invested in this topic and for that reason we have decided to alter our standard format by including an additional Q&A of 20 minutes after the interview.

In that way, we try to ensure that everybody that has questions for, or wants to enter into discussion with prof. Peterson is able to do so. We have explored the possibilities of having a second guest, but due to time constraints we have decided to maintain the current format.

We are a committee that is always open for ideas, suggestions, worries or advice. All of us walk the same hallways, so if you, being a professor, student, or staff-member, have ideas for a possible session or have ways to improve a particular session, just walk right up to us or send us an email.

With kind regards,
Room for Discussion

Hierop publiceerden wij deze reactie waarin wij lieten zien hoe de ideeën van Peterson onderdeel zijn van een wereldwijde beweging die erop gericht is de wetenschap te ondermijnen en aan banden te leggen:

Room for Discussion: waar ligt de grens?

Beste mensen van Room for Discussion,

Waar ligt de grens? Met die vraag blijven we achter als we jullie weigering lezen op ons verzoek de pseudowetenschap van Peterson van weerwoord te voorzien vanaf het podium.

Maar voor we op deze vraag overgaan, eerst twee punten over jullie reactie. 

1. Het argument dat er wegens ‘beperkingen van tijd’ geen tweede spreker is toegevoegd, is weinig overtuigend. Jullie hebben zelf mogelijke sprekers benaderd en wij hadden zelf ook een lijst opgesteld met academici die met Peterson in debat wilden gaan. Waarom hebben jullie ons hier niet over gesproken? Er zijn nog vier dagen tot de daadwerkelijke bijeenkomst. Dit wekt bij ons de indruk dat er bij de organisatie of de spreker meer sprake van onwil is dan jullie willen toegeven. 

2. Hiernaast is een extra 20 minuten in de huidige opstelling vooral 20 minuten extra voor Peterson om zijn verhaal te doen. Jullie geven zelf aan dat die ruimte bedoeld is voor meer ‘vragen’, die doorgaans in nog geen 30 seconden gesteld moeten worden. Jullie besluit komt er kortom op neer om Peterson een nog ruimer podium voor zijn ideeën te verschaffen en niet dat er ruimte komt voor kritiek vanuit de academische gemeenschap.  

De aanpassingen die jullie doen zijn met andere woorden op geen enkele manier een tegemoetkoming aan de kritiek vanuit de academische gemeenschap, maar juist een stap in tegengestelde richting. 

Jullie schrijven dat jullie een ‘platform zijn voor het ontdekken van allerlei soorten ideeën, onderwerpen en diverse standpunten’. Dit klinkt sympathiek, maar waar ligt de grens? En wat is de verantwoordelijkheid van een platform zoals Room for Discussion?

Fascisten behoren geen podium te krijgen omdat er een direct verband is tussen hun spreken en georganiseerd geweld tegen onderdrukte groepen, links en de arbeidersbeweging. Maar hoe gaan we om met mensen zoals Peterson die meer dan 80% van de wereldbevolking niet als zijn gelijke ziet? Vrouwen staan voor hem voor ‘chaos’, trans personen moeten in niet bestaande biologische hokjes geduwd worden en IQ en ‘ras’ zijn voor hem verbonden. Als we - in al onze diversiteit - samen ‘door dezelfde gangen lopen’ dan lijkt het ons dat dit soort onwetenschappelijke ideeën moeten worden uitgedaagd in plaats van zonder georganiseerd weerwoord op een podium worden gehesen.

Simpelweg omdat iemand ‘invloedrijk’ is, betekent namelijk nog niet dat hij een open podium moet krijgen voor zijn ideeën. Media en een platform zoals Room for Discussion zijn niet slechts een reflectie van de dominante ideeën in de maatschappij, maar geven hier tegelijkertijd zelf vorm aan door deze een podium te bieden. Wanneer dit kritiekloos gebeurt, blijft dit niet zonder gevolgen.

De universiteit ligt onder vuur. Niet vanwege oprukkende ‘censuur’ - zoals sommigen commentatoren onze oproep tot daadwerkelijke discussie lachwekkend genoeg interpreteerden - maar vanwege het reduceren van wetenschap tot ‘meningen’. De afgelopen jaren is er een klimaat gecreëerd van intimidatie: er worden oproepen gedaan om ‘linkse docenten’ te ontslaan en wetenschappelijke disciplines worden geframed als ‘linkse indoctrinatie’. Het doel hiervan is om wetenschap te ondermijnen en nepwetenschap over bijvoorbeeld gender, klimaat en ras te normaliseren.

Waartoe deze tendens leidt, kunnen we zien in Hongarije. De president van Hongarije, Orban, dwong de Centraal-Europese Universiteit in Budapest tot sluiting en ontnam gender studies programma’s financiering en accreditatie. Zijn woordvoerder stelde: ‘The government’s standpoint is that people are born either male or female, and we do not consider it acceptable for us to talk about socially constructed genders rather than biological sexes.’

Het is deze ontwikkeling richting autoritarisme en fascisme waar we ons zorgen over maken. Dit is waarom we voorafgaand aan Room for Discussion zullen flyeren en op woensdagavond om 19.00 onze eigen bijeenkomst zullen organiseren in CREA over twee kernthema’s van dit debat. Tijdens de bijeenkomst ‘Systeem in crisis’ willen we het hebben over de vrijheid van meningsuiting en ‘politieke correctheid’ enerzijds en de politiek van gender, seksualiteit, ras en klasse anderzijds.